• Latest News

    Η ζωή με αναπηρία μετά από ατύχημα και πως μαθαίνεις να ζεις με άλλο τρόπο

    Στα 9 χρόνια που ασχολούμαι με την αναπηρία, είναι από τις λίγες φορές που μίλησα μ έναν άνθρωπο που έχει τόσο θετική διάθεση και επίγνωση της ζωής του. Χωρίς να μιζεριάζει, να παραπονιέται η να μεμψιμοιρεί. Ο 41 χρόνος Πασχάλης Τριανταφυλλίδης είχε ένα ατύχημα με το αυτοκίνητο το 1993, μόλις είχε απολυθεί από το στρατό. Είχε πάει Θεσσαλονίκη με φίλους και ήταν στο πίσω κάθισμα και ο οδηγός κοιμήθηκε.

    Οι 2 μπροστά δεν έπαθαν τίποτα ενώ ο ίδιος είχε συντριπτικό κάταγμα σπονδυλικής στήλης και από τότε είναι παραπληγικός και σε αμαξίδιο. Ήταν στο νοσοκομείο 4-5 μήνες και έπρεπε ενδιάμεσα να φτιαχτεί το σπίτι ώστε να γυρίσει πίσω. Μας μιλά για τη μεγάλη αλλαγή στη ζωή του, την αντιμετώπιση από το περιβάλλον του, αλλά και ότι όσο ευχαριστημένος και αν είναι από το κράτος, θα ήθελε να έχει μια εργασία, παρά μια αναπηρική σύνταξη!

    Η ζωή σου πόσο έπρεπε να αλλάξει 2 δεκαετίες πριν;
    Η ζωή αλλάζει 360 μοίρες, μαθαίνεις να κανείς τα πάντα με διαφορετικό τρόπο, γιατί πρέπει. Εκείνα τα χρόνια το θέμα αναπηρία δεν ήταν τόσο ανεπτυγμένο στην Ελλάδα. Δεν υπήρχαν και τόσα κέντρα αποκατάστασης, δεν υπήρχε η φροντίδα, το κατάλληλο προσωπικό στα νοσοκομεία, γενικά ο κόσμος δεν ήξερε.

    Η πρόσβαση στη Θεσσαλονίκη για τη δεκαετία του 90 υποθέτω ήταν μηδαμινή;
    Ναι σίγουρα. Να ξεκαθαρίσω ότι εγώ μένω στη Χαλκηδόνα, 30χλμ έξω από τη Θεσσαλονίκη. Εδώ τα πράγματα ήταν ακόμα πιο δύσκολα τότε. Εγώ είμαι τελείως ανεξάρτητος ακόμη και δε χρειάζομαι άτομο να είναι μαζί μου για να πάω Θεσσαλονίκη, να βγω, να ανεβώ τα κράσπεδα. Έχουν αλλάξει κάποια πράγματα. Τότε ήθελες 2 άτομα μαζί σου, ήταν τόσο δύσκολα!

    Από θέμα αστικής συγκοινωνίας είναι δύσκολο αν όχι απίθανο, αν και τα περισσότερα αστικά έχουν το αναπηρικό σήμα μπροστά, αλλά το 80% των λεωφορείων δε δουλεύει η ράμπα. Το σύστημα δε δουλεύει γιατί δε γίνονται τα ανάλογα σέρβις και έχω πάρει προσωπικά στον ΟΑΣΘ για να ρωτήσω για δρομολόγια και μου είπαν άστο θα δυσκολευτείς τρομερά. Από όσο ξέρω υπάρχει στη Θεσσαλονίκη το λευκό ταξί, το οποίο βοήθα Αμεα και ηλικιωμένους με σχετικά χαμηλό εισιτήριο. Αλλά είναι δύσκολο να βρεις και να κλείσεις ραντεβού γιατί τα περιστατικά είναι χιλιάδες. Οπότε αν δεν οδηγάς, αναγκαστικά ταξί που είναι ο πιο εύκολος τρόπος.

    Είσαι μέλος σε κάποιο σύλλογο και κατά πόσο βοηθούν; Τα τελευταία χρόνια έχουν δημιουργηθεί πάρα πολλοί σύλλογοι και έχουν διασπαστεί λόγω εσωτερικών προβλημάτων. Με αποτέλεσμα να μη μπορούν να παράγουν έργο, γιατί δε τα βρίσκουν καν μεταξύ τους.

    Είχα γραφτεί σε κάποιον παλιότερα μέσα στη Θεσσαλονίκη και τώρα σε ένα τοπικό. Συμφωνώ ότι από θέμα ενημέρωσης, είναι σχεδόν ανύπαρκτοι. Στο συγκεκριμένο σύλλογο που έχω γραφτεί τώρα είμαι πολύ πιο ευχαριστημένος. Βγαίνουμε για καφέ, για σινεμά, θέατρο και είναι πολύ καλυτέρα έτσι. Ενώ στον προηγούμενο σύλλογο αυτά δεν υπήρχαν. Υπήρχε μεγάλο πρόβλημα επικοινωνίας. Δεν έπαιρνε κανείς τηλέφωνο να δει τι κάνουμε, αν χρειαζόμαστε κάτι, πως πάνε τα πράγματα.

    Το Newsitamea πως το ανακάλυψες και σου έχει φανεί χρήσιμο μέχρι τώρα;
    Μέσω Facebook το βρήκα. Αρκετά χρήσιμο, αν θέλω να δω κάποια πράγματα, και για ιατρική ενημέρωση. Υπάρχει πάντα μέρος για να γίνουμε καλύτεροι αλλά σίγουρα βοήθα!
    Η προσωπική σου ζωή, πόσο άλλαξε μετά το ατύχημα, και σε φιλικό επίπεδο και από το περιβάλλον σου.
    Δυστυχώς δεν υπάρχει σωστή ενημέρωση και ο κόσμος χάνεται και αυτό είναι κακό. Γιατί δεν αλλάζεις σαν άνθρωπος, διαφορετικός είμαι, κατώτερος δεν είμαι. Απλά είναι δύσκολο ο κόσμος τριγύρω να το καταλάβει αυτό. Και βεβαίως χάνονται οι φίλοι και άτομα που τα αγαπάς και τα θεωρούσες δικά σου. Χάνονται γιατί δε ξέρουν πώς να σε αντιμετωπίσουν, πώς να σου μιλήσουν. Μαθαίνεις να καταλαβαίνεις τους ανθρώπους που σε νοιάζονται πραγματικά, με αυτούς που σε λυπούνται.
    • Blogger Comments
    • Facebook Comments
    Item Reviewed: Η ζωή με αναπηρία μετά από ατύχημα και πως μαθαίνεις να ζεις με άλλο τρόπο Rating: 5 Reviewed By: yiotatse
    Scroll to Top