• Latest News

    [Photos] O σύντροφός του και οι άνθρωποι που τον γνώρισαν και τον αγάπησαν μιλούν για τον Μηνά Χατζησάββα

    Από τον Άρη Βασιλειάδη
    Μοναδικός ηθοποιός, εξαιρετικός άνθρωπος. Ο Μηνάς Χατζησάββας έφυγε αιφνιδίως από τη ζωή αφήνοντας ένα μεγάλο κενό στην τέχνη. Πρόλαβε, όμως, να μας δείξει την ομορφιά της ζωής από την άκρη της σκηνής.

    Δεν έμεινε χωρίς ρόλο ούτε μια χρονιά. Σε πενήντα χρόνια καριέρας γεύτηκε ως το μεδούλι τους ήρωές του. Ανέπνευσε τον αέρα τους. Μοιράστηκε τα πάθη τους. Και έφυγε από τη ζωή αναπάντεχα. Σαν σε φινάλε μιας παράστασης. Γι’ αυτό ίσως και όταν έπεσε η αυλαία, την περασμένη Τετάρτη το μεσημέρι στο Πρώτο Νεκροταφείο, στην πολιτική ‒όπως την επέλεξε‒ κηδεία του, ήταν παρόντες όλοι οι φίλοι του, θαυμαστές και ηθοποιοί, για να τον χειροκροτήσουν όπως ταίριαζε σε έναν αληθινό πρωταγωνιστή της ζωής και της τέχνης. Άλλωστε για εκείνον αυτά τα δύο ήταν αλληλένδετα.

    Πολύ καθοριστική στις επιλογές του αποδείχτηκε η παριζιάνικη θεατρική αφετηρία του στη δραματική σχολή του Ρενέ Σιμόν με τους καθηγητές του που σχεδόν ούρλιαζαν κάθε πρωί «αν δεν μπορείτε να παίξετε, αλλάξτε επάγγελμα!». Εκεί έμαθε, πριν σπουδάσει στη Σχολή του Εθνικού μας Θεάτρου, πως ο κάθε ρόλος είναι διαφορετικός, ότι έχει άλλη αύρα, την οποία ο ηθοποιός καλείται να εφεύρει. Και βάλθηκε σε όλη του τη ζωή κάθε φορά να την ανακαλύπτει και να του γίνεται αυτοσκοπός.
    Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1948. Ο πατέρας του ήταν πρόσφυγας. Και αυτός ήταν ο λόγος, όπως εξήγησε στον αποχαιρετιστήριο λόγο του ο επί είκοσι πέντε χρόνια σύντροφός του, Κώστας Φαλελάκης, που αγαπούσε τους πρόσφυγες και τους τσιγγάνους. Χαιρόταν ιδιαίτερα μάλιστα όταν οι τελευταίοι τον αναγνώριζαν στα φανάρια ή στα δημόσια νοσοκομεία, όπου πήγαινε για εξετάσεις τον τελευταίο καιρό. Βέβαια στο στερνό του κινηματογραφικό ρόλο, στην ταινία του Χριστόφορου Παπακαλιάτη Ένας Άλλος Κόσμος που βγαίνει στις αίθουσες αυτές τις μέρες, υποδύεται έναν ακροδεξιό που μισεί τους μετανάστες. Μια συμπεριφορά που στηλιτεύει με τον τρόπο του στην ταινία.

    Σύμφωνα με το βιογραφικό του ήταν ιδρυτικό μέλος του Ελεύθερου Θεάτρου από το 1970, είχε σταθερή συνεργασία με το Εθνικό Θέατρο την πενταετία 1978-1983 και αποτελούσε ενεργό μέλος του Ανοιχτού Θεάτρου από το 1984 μέχρι το 1998. Τα βιογραφικά, όμως, δεν εξηγούν το πάθος, την υπέρμετρη αγάπη του καλλιτέχνη για την υποκριτική. Το πώς έσκυβε σε κάθε ρόλο του μέχρι να τον πλάσει και να του δώσει πνοή.

    Ο Μηνάς Χατζησάββας πίστευε ότι δεν υπήρχε ζωή μετά το θάνατο. Γι’ αυτό και βάλθηκε να τα προλάβει όλα πριν κοπεί το νήμα της ζωής του. Δουλεύοντας ασταμάτητα, ζώντας κάθε στιγμή εντός και εκτός σκηνής. Άλλωστε το σύνθημά του ήταν «η αδράνεια είναι θάνατος». Και εκείνος συνεχώς αποδείκνυε το αντίθετο. Όχι μόνο παίζοντας και διαβάζοντας πολύ, αλλά και γράφοντας. Τρεις συλλογές διηγημάτων ‒Σπέρμα, Η Χαμένη και Δυο Σταγόνες Βροχή‒ και το σενάριο της ταινίας Η Ζωή Ενάμιση Χιλιάρικο ‒που βραβεύτηκε σο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1995‒ ξεχωρίζουν ανάμεσα στις συγγραφικές του ανησυχίες.
    Ο Κώστας Φαλελάκης στο Πρώτο Νεκροταφείο, αφού αναφέρθηκε στις δύσκολες ώρες στην εντατική μονάδα θεραπείας του Ευαγγελισμού μετά το βαρύ εγκεφαλικό που υπέστη, μίλησε με τα θερμότερα λόγια για εκείνον, ανασύροντας από τη μνήμη του προσωπικές τους στιγμές. Βέβαια δεν παρέλειψε την προσδοκία του Χατζησάββα να ισχύσει το σύμφωνο συμβίωσης, αλλά και την επιθυμία του να αποτεφρωθεί η σορός του. Κάτι που τελικά θα γίνει στη Βουλγαρία, μιας και στη χώρα μας ακόμα παραμένει μια σύνθετη διαδικασία. Στη συνέχεια μίλησε για τη σχέση τους. «Γνωριστήκαμε το 1991 και ερωτευτήκαμε όταν μου διάβασε ένα ποίημα της Κικής Δημουλά. Από τότε είμαστε συνεχώς μαζί. Κι όμως, όταν θέλησα να πάρω τη σορό του από το νοσοκομείο δεν ήταν αυτονόητο πως θα μου την έδιναν. Ακολούθησε μια απίστευτη γραφειοκρατική δοκιμασία με υπεύθυνες δηλώσεις στην αστυνομία, γεγονός που δείχνει ότι οι ομοφυλόφιλοι δεν έχουν ακόμα τα ίδια δικαιώματα. Αλλά η ζωή μας είχε και φως. Ίσως μόνο φως…

    Θυμάμαι ότι μια περίοδο παρήγγελνε συνεχώς όστρακα και κυδώνια. Όπου πηγαίναμε, ζητούσε όστρακα και κυδώνια. Και τα μάτια έλαμπαν όταν ερχόταν η παραγγελία. Ώσπου μια μέρα μού αποκάλυψε ότι τα σιχαινόταν. Και όταν τον ρώτησα γιατί τα ζητούσε αφού δεν του άρεσαν, μου είπε πως το έκανε επειδή χαιρόμουν εγώ. Και η χαρά του ήταν αυτή ακριβώς: Χαιρόταν με τη χαρά του άλλου. Τέτοιος άνθρωπος ήταν. Και αυτή ήταν η στάση ζωής του σε όλα τα πράγματα. Τόσο με τους φίλους του όσο και με τους συναδέλφους του». Φορώντας γκρι ανοιχτές φόρμες, όπως και ο Χατζησάββας αντίστοιχες μαύρες, «αφού φόρμες του άρεσε να φοράει το τελευταίο διάστημα», ο Φαλελάκης συγκίνησε όταν προέτρεψε τους φίλους τους να χαμογελούν αποχαιρετώντας τον, γιατί αυτή θα ήταν και η επιθυμία του αγαπημένου του Μηνά. Μάλιστα πλάι στο φέρετρο τους αγκάλιαζε όλους με θέρμη, χωρίς θλίψη, ενώ λίγο πιο πέρα στεκόταν η στενή του φίλη Καρυοφυλλιά Καραμπέτη μαζί με την αδελφή του Χατζησάββα, το σύζυγό της και άλλους συγγενείς του.

    Ο Γιώργος Κοτανίδης, συνοδοιπόρος του από τα χρόνια της Σχολής του Εθνικού Θεάτρου και αργότερα από το θίασο του Ελεύθερου Θεάτρου, αναφέρθηκε χαρακτηριστικά στο πόσο καλό παιδί ήταν και πως έτσι έμεινε μέχρι το τέλος. «Μας ένωνε και μας γέμιζε με τη χαρά της τέχνης. Είχε μεγάλη καρδιά, γεμάτη αγάπη. Κάθε λεπτό κάθε στιγμή».
    Με τη Δήμητρα Χατούπη συμπρωταγωνίστησαν σε έξι ταινίες. Η Ζωή Ενάμιση Χιλιάρικο, Η Τρίτη Νύχτα, Ο Βασιλιάς, Μια Άλλη Όψη, Μιρουπάφσιμ, Μια Τόσο Μακρινή Απουσία. Αλλά έκαναν παρέα και εκτός πλατό. «Ο Μηνάς ήταν μοναδικό πλάσμα, υπέροχος άνθρωπος, φίλος και συνάδελφος. Δέσαμε από την πρώτη στιγμή και την πρώτη σκηνή. Είχαμε κοινούς κώδικες έκφρασης και επικοινωνίας. Τον θυμάμαι να είναι συνεχώς παθιασμένος με τα πάντα και τους πάντες. Φίλος πραγματικός, συνάδελφος ουσιαστικός, ήταν πάντα εκεί για να σε ακούσει και να σε στηρίξει. Ποτέ δεν παραπονιόταν, δεν επέτρεπε στον εαυτό του να βαρεθεί, δεν αφηνόταν στη μοίρα. Ήθελε να πρωταγωνιστεί στη ζωή, να ξεχειλίζει από συναίσθημα και να δημιουργεί διαρκώς. Πίστευε πως μόνο η συνεχής δουλειά είναι ικανή να μας εξελίξει ως ηθοποιούς και να μας βελτιώσει ως ανθρώπους. Δεν ήταν καθόλου εγωιστής, πάντα θυσίαζε το εγώ του, εξυπηρετούσε τους γύρω του και γενικώς ήταν ένας άνθρωπος που μπορούσες να στηριχτείς πάνω του και να τον εμπιστευτείς».

    Ο Άκης Σακελλαρίου, με τον οποίο έπαιξαν στις ταινίες Η Ζωή Ενάμιση Χιλιάρικο και Εποχή των Δολοφόνων, αλλά και σε τηλεοπτικά επεισόδια της Ανατομίας Ενός Εγκλήματος, αποκάλυψε έναν σπάνιο συνάδελφο και φίλο. «Ο Μηνάς ήταν σαν πατέρας. Σε άκουγε, σου συμπαραστεκόταν, προβληματιζόταν μαζί σου, έψαχνε να βρει λύση στο πρόβλημά σου και ακόμα κι αν περνούσε πολύς καιρός σε ρωτούσε αν λύθηκε το πρόβλημά σου. Επίσης, ήταν ένας καλλιτέχνης που τον χαρακτήριζε η ένταση. Το έβλεπες στο βλέμμα του. Στην άποψή του για τη ζωή. Ήταν δοσμένος με ό,τι καταπιανόταν ψυχή τε και σώματι. Ιδιαίτερα καλλιεργημένος και μάχιμος μέχρι το τέλος. Διαρκώς είχε στο μυαλό του σχέδια, όνειρα, ρόλους, παραστάσεις. Του άρεσε η δράση, να βρίσκεται καθημερινά μέσα στη δημιουργία. Δεν είναι τυχαίο πως απέφευγε να σκηνοθετεί. Ήταν πολύ δοτικός και ενεργητικός. Ρουφούσε τη ζωή. Και δεν χαριζόταν όταν έβλεπε το άδικο. Μπορεί να σου παραπονιόταν για κάτι, να έκανε την έκρηξή του, αλλά μετά γινόταν τόσο τρυφερός, σαν δάκρυ που κυλάει, και ήθελες δεν ήθελες σε συγκινούσε με την καλοσύνη του. Αλλά και ως ηθοποιός ήταν μοναδικός. Είχε μεγάλη γνώση της σκηνής. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι έχει παίξει τόσο μεγάλη γκάμα ρόλων. Από ακραία πειραματικούς μέχρι κλασικούς».

    Η Σοφία Φιλιππίδου γράφει στο Facebook
    «Αγαπητέ Μηνά, δεν ήρθα στην κηδεία σου. Θα σου εξηγήσω άλλη φορά. Όμως σε είδα στο ύπνο μου, όχι εσένα ακριβώς, όχι την μορφή σου, αλλά κάποια χειρόγραφα σου, ίσως να’ ταν δακτυλόγραφα με την υπογραφή και την σφραγίδα σου από κάτω με μπλε μελάνι: “Μηνάς Χατζησάββας” και με το μήνυμα πως αυτά τα “έργα” σου πρέπει να τα “ανεβάσω” εγώ, έτσι “έλεγε” το όνειρο. Δεν ήμασταν φίλοι εντάξει, θυμάμαι όμως, εκείνη τη φορά που ήρθες να με δεις σε μια παράσταση και στο τέλος στα καμαρίνια με αγκάλιαζες δυνατά και με ζουλούσες και με φιλούσες και μ’ έσφιγγες, όπως κάνουμε με τα αγαπημένα μας ζώα… αυτό το θυμάμαι έντονα, σχεδόν άφησες πάνω στο σώμα μου το αποτύπωμα σου. Και επίσης θυμάμαι τον σύντροφο σου Κώστα Φαλελάκη, έρχεται πάντα στα πιο “δύσκολα” μου… στα αγαπημένα μου και με βλέπει και μετά στο καμαρίνι όμορφος, κομψός, καλοντυμένος με κοιτάει στα μάτια και μου μιλάει δυνατά και με πάθος πάνω από ένα τέταρτο, μισή ώρα… Αυτό θέλει ν’ αγαπάς τον άνθρωπο και να είσαι γενναιόδωρος για να το κάνεις και αυτό έχει μέσα του ανάγκη ουσιαστικής επικοινωνίας, έτσι το καταλαβαίνω εγώ. Και τώρα που γράφω ενώ “εκεί” είσαστε μαζεμένοι σε σκέφτομαι και τσούζουνε τα μάτια μου.
    πηγή:peoplegreece.com
    • Blogger Comments
    • Facebook Comments
    Item Reviewed: [Photos] O σύντροφός του και οι άνθρωποι που τον γνώρισαν και τον αγάπησαν μιλούν για τον Μηνά Χατζησάββα Rating: 5 Reviewed By: yiotatse
    Scroll to Top